2 augustus, 's middags: Het mooie kasteel

Leuk adres: Duistere steeg, Mooi kasteel

Gesterkt vervolgden we onze reis vanuit Gangi. De weg werd wat beter, de omgeving groener en het verkeer drukker. De 4 uur en 50 minuten, op papier zo onwaarschijnlijk, klonken steeds aannemelijker. Op het programma stond nog de Grotta Vecchuzzio, een op onze kaart aangeduid grottenstelsel aan de rand van het natuurgebied Parco Madonie. Door schade en schande wijs geworden hadden we onze verwachtingen niet te hoog opgeschroefd. Terecht, zoals bleek: Petralia Soprana en Petralia Sottana (Ober- en Unterammergau, zeg maar, of Boven- en Onderkarspel) lagen waar ze volgens de kaart behoorden te liggen, maar de Grotta bleef voor mensenogen verborgen. Waar is Gandalf als je hem nodig hebt?

Matrice Vecchio

Volgende en naar nu besloten laatste bestemming van de dag: Castelbuono. Einde van het impressionistische tijdperk, we reden hier door een eerder Zwitsers aandoend bebost berglandschap. Onze wielen maakten vele kilometers die hemelsbreed maar weinig zoden aan de dijk zetten. Castelbuono werd zonder verdere noemenswaardige voorvallen bereikt, tegen 17:00 uur. De voornaamste opgave was nu het vinden van een slaapplaats. De wereld was inmiddels weer bewoond genoeg om van onze reisgids de eer van een vermelding te krijgen, inclusief slaapplaats, maar op basis van onze Taorminaanse ervaringen verwachtten we sowieso ruim voldoende keus. Toen die niet onmiddellijk opdoemde bij de eerste doorloop van het stadje (mooi kasteel!) zochten we heil bij een ijscowinkeltje, waar een bijzonder vriendelijke uitbater ons onmiddellijk op een toeristenplattegrond uittekende waar de drie hotels en twee B&B's zich bevonden. Er kwam ook een vergeelde informatiebrochure tevoorschijn, waarin de naam Ventimiglia prominent voorkwam. Het kasteel was hun zomerhuisje geweest, begrepen we. Bij wijze van dank voor deze lokale wijsheden aten we een ijsje en liet Elise zich verleiden tot het kopen van manna, een zoetstof uit gemaakt van hars van de pluimes (lees pluim-es). Zoals alles dat zeldzaam genoeg is, is manna goed voor en tegen van alles. Met een staafje manna vang je meer vliegen dan met een vat azijn.

Nieuwe huurauto (de citroën heeft een parkeerboete)

Het dichtstbijzijnde hotel, direct op het alwetende internet opgezocht, bleek tegen een schappelijke prijs een kamer te hebben. Meteen geboekt: toen we er aankwamen was de reservering net binnen gekomen. Iedereen blij. Voor het eerst op Sicilië waren we in een gebouw met airco. Dat verlieten we snel weer op zoek naar de bezienswaardigheden van het plaatsje. Schattig plein gelegen aan de Matrice Vecchio, onder andere bekend vanwege een mechanisch uurwerk van gevorderde leeftijd. Terwijl wij genoten van een drankje probeerden we zonder succes de semantiek van het geluid te ontraadselen: de uren + kwartieren, tot zoverre OK, maar dat willekeurig aandoende gehamer daar tussendoor bleef een mysterie.

Arme tak van de Ventimiglia's

Middenop het plein diverse terrassen met bediening, maar rondom in de portieken en voor de barretjes groepen oude, verlopen mannen, gezeten op stoelen, zonder tafels en zonder consumptie, met elkaar in gesprek of wezenloos voor zich uit starend. Als het Grieken waren geweest hadden ze een kralenketting in de hand gehad waarmee ze neurotisch aan het spelen zouden zijn, maar het waren Sicilianen dus dat plezier was hen niet gegund. Af en toe pauzeerde een voorbijganger en schudde een hand of twee. Was het de arme tak van de Ventimiglia's? Komen rond 18:00 uur op alle Siciliaanse pleinen deze mannen naar buiten en bezetten ze hun rechtmatige plaats?

We lieten her niet bij de Matrice Vecchio; een korte dwaaltocht bracht ons ook bij de Matrice Nuovo en bij een steegje waar de Giro Postodico werd aangekondigd, een honderd jaar oude hardloopwedstrijd die net een week geleden gelopen is. Gemist; maar dit zijn wel weken waarin er heel wat gevierd en gedaan wordt. In Randazzo, Troina en Gangi troffen we posters en podia aan waaruit bleek dat er deze week en maand allerlei optochten en muziekfestivals zijn. Dit is het eerste weekend in augustus: mijn Italiaanse collega's vertelden me altijd dat augustus de echte vakantiemaand is, de universiteiten zijn dan ook dicht, niemand bereikbaar.

Kasteelplein; voorbereidingen voor een concert

Ook hier in Castelbuono bleken de voorbereidingen in volle gang voor een muziekfestijn, op het pleintje voor het kasteel, toen we daar eindelijk arriveerden. Helaas ging de deur van het kasteel voor onze neus dicht, maar we mochten wel de soundcheck van de band meemaken en constateerden dat deze best vet klonk. (Let op de terminologie: een vet geluid was bij bands allang een aanbeveling voordat de jeugd van tegenwoordig ermee aan de loop ging zodat nu alles vet is: ik mag dan ook zelfs op mijn leeftijd dit woord in deze context gebruiken.) Mooi zo; ons programma voor deze avond was meteen gevuld.

Soundcheck

Terug naar het hotel om van het fototoestel af te komen. Meteen even gevraagd naar de beste manier om een parkeerboete te betalen. Tot onze verrassing werden we verwezen naar een Tabaccheria. Kennelijk zijn dat ook een soort bankkantoortjes. Nou, dat scheelt een heleboel gedoe. Weer in het centrum meteen even geprobeerd; weliswaar kon men ons niet direct helpen, maar niet omdat de vraag raar of onbegrijpelijk was, eerder omdat het zondagavond was - we moesten morgenochtend terugkomen. Dan maar een hapje gegeten in een restaurantje dat we al gezien hadden, en op naar het kasteelplein. De receptioniste had bevestigd dat hier een publiek toegankelijk concert zou zijn, het Wijn- en Bluesfestival, vanaf 22:15.

We waren er ruim op tijd en installeerden ons. Een man was een toespraak aan het afsteken die zo te horen over het wijn-gedeelte van het festival ging. Tijd voor de sponsor! Gevolgd door nog een lang verhaal waarvan alleen de naam Robert Johnson verstaanbaar was: het publiek werd wegwijs gemaakt in de geschiedenis van de blues. Daarna kon het beginnen, maar kwam eerst nog een kwartier cabaret. Aan de reacties te horen wel vermakelijk, maar onze billen vertelden ons dat we op steen zaten. Toen, tenslotte en uiteindelijk, begon om 22:45 het optreden.

Gegeven wat we bij de soundcheck gehoord en gezien hadden - een professioneel klinkend samenraapsel van prima muzikanten, zowel Italiaans als Amerikaans - viel het allemaal wat tegen: langzame nummers, italiaanse folk-nummers, weinig of geen blues-klassiekers. Dan heb je vier blazers, combo met percussionist, drummer, toetsenist, bas en twee gitaren, zanger en zangeres plus twee achtergrondzangeressen, en weet je er geen spetterend geheel van te maken. Gemiste kans. Tekenend: toen ze dan een nummer van de Beatles uitvoerden viel de keus op She Came In Through the Bathroom Window  - hoe bedenk je het, gegeven de enorme hoeveelheid materiaal? Enigszins teleurgesteld begaven we ons al voor het einde naar het hotel, met tenminste het vooruitzicht op een koele nacht.