7 en 8 augustus: Laatste eindjes

Laatste eindjes

Ter herinnering: we zitten in een B&B-tje in Licata. Het traditioneel Italiaanse ontbijt, bestaande uit drie croissantjes met zoete substanties en een kopje koffie, liet even op zich wachten maar smaakte prima toen het arriveerde. Betaling per creditcard was niet mogelijk, en het bedrag op de rekening moest even aangepast worden aan wat ik per email bevestigd had gekregen, maar nadat die kleine hobbels overwonnen waren konden we op weg naar de Vallei van de Tempels bij Agrigento.

Tempel van Herakles

Gerekend vanaf de Villa Romana van gisteren, met 17 eeuwen toch ook op respectabele leeftijd, is dit nog eens bijna negen eeuwen terug in de tijd. Je kunt dat soort getallen noemen, maar een echt gevoel krijg ik er niet bij. Duidelijk is in ieder geval dat Sicilië een boel meer geschiedenis heeft dan ons eigen kikkerlandje (en dan heb ik het nog niet eens over Hengelo, dat twee eeuwen geleden domweg nog niet bestond). De tempels van de Vallei der Tempels zijn in de zesde eeuw voor Christus opgericht; één ervan is wonder boven wonder al die tijd overeind gebleven (in dit geval eens dankzij, en niet ondanks, het Christendom: het is een tijd lang een kerk geweest), van de anderen was genoeg over om er in ieder geval weer een paar pilaren van te herbouwen. Dit is alweer bijna een eeuw geleden gebeurd, en daarom op een manier die nu als onoordeelkundig wordt beschouwd, maar in de hoogte stekend spreekt zo'n oud stuk steen toch meer tot de verbeelding dan in een enorme puinhoop aan je voeten, dus ik kan mij daar niet over opwinden.

Tempel van Concordia, met gebroken engel ervoor (onverklaard)

De tempelresten zijn van een flinke afstand te bewonderen omdat ze, anders dan de naam zou doen vermoeden (en ook heel anders dan bijvoorbeeld de graven in de Vallei der Koningen bij Luxor) absoluut niet in een vallei liggen maar gewoon op heuveltoppen, zoals te doen gebruikelijk. Om er dichterbij te komen bleek lastiger dan verwacht, want in tegenstelling tot de bewegwijzerde en speciaal aangelegde faciliteiten bij de Villa Romana was hier geen enkel concept van het accomoderen van de toeristische horden door bijvoorbeeld met borden naar de ingang van het complex te leiden. Onze route er naartoe had daardoor veel weg van een wichelroede die pas na een paar passages naar het juiste punt wijst: eerst twee kilometer te ver de ene kant op, daarna een kilometer te ver de andere kant op, daarna de auto geparkeerd en nog eens vijfhonderd meter de verkeerde kant op, om tenslotte tot de ontdekking te komen dat de ingang zich goed verstopt op vijftig meter van de auto bevond. Op zo'n moment wreekt zich dat je vroeg bent en dus de grote massa's vooruit. Maar verbazen blijft het wel: hoewel in de top drie van de bekendste attracties van Sicilië, hecht niemand er voldoende belang aan om het ook enigszins professioneel te exploiteren - ook de kaartjesverkoper niet, die in bewegingssnelheid en mimiek duidelijk wist over te brengen dat hem er niets aan gelegen was om vandaag kaartjes te verkopen.

Akragas versus Agrigento

De vier bekendste tempels - Zeus, Heracles, Concordia, Hera - liggen over een as van zo'n twee kilometer lengte verspreid. Zoals gezegd op een heuvelrug, met daarvóór de oude stadswal van de plaats Akragas waarvan ze destijds deel uitmaakten. De rijkdom die het toeliet zulke grote en van economisch nut gespeende bouwwerken neer te zetten was te danken aan een gewonnen oorlog met Carthago, dat hier maar een zeeëngte vandaan ligt; het einde van die rijkdom werd ingeluid doordat de volgende oorlog, een eeuwtje later, verloren werd. Sic transit etc., maar dan in het Grieks.

Tempel van Hera

Het was andermaal erg heet - nee, je went er niet aan - dus de bijzonderheid en indrukwekkendheid van de millennia-oude tempels streden met de lengte van het parcours. De lengte verloor, maar niet met grote afstand. Elke neiging om ook nog even links of rechts van de rechte lijn van Zeus naar Hera te kijken werd vakkundig onderdrukt. In plaats daarvan aanvaardden we, bij Hera gearriveerd, al snel weer de terugweg naar de auto; ook al omdat er nog een ander programma-onderdeel te wachten stond, namelijk een bezoek aan een moddervulkanisch gebied net iets ten noorden van Agrigento.

Dit bleek, na de niet-bestaande grotten bij Castelbuono, de minst overtuigende attractie van de hele vakantie te zijn. Bij de plaats van bestemming aangekomen - dankzij Google maps op mijn telefoon, alle vertrouwen in onze TomTom hebben we inmiddels verloren - zagen we niets anders dan een lege parkeerplaats in het midden van een landschap dat in niets te onderscheiden was van welke bruine heuvel dan ook, behalve dat er pluche dieren aan het hek waren gebonden, en een kartonnen bord in vier talen vermeldde dat de moddervulkaan "not accessible" was. Op detzelfde moment begon het weer te regenen, en de aanstormende wolken beloofden een bui die in hevigheid niet zou onderdoen voor die van gisteren: wat heet, prachtige bliksemflitsen schoten van de aarde naar de hemel. Om niet het risico te lopen dat we zelf in een moddervulkaan zouden veranderen, zagen we af van verdere avonturen en zochten een goed heenkomen. Zelfs via alle snelwegen die we maar konden vinden kostte de rit huiswaarts nog drie uur, die we voornamelijk in de regen, de drup en het panorama van nog veel meer bliksem doorbrachten.

Nogmaals Hera

Bij Terra Rossa gearriveerd was het ergste weer overgetrokken en konden we zelfs nog genieten van een paar uur bij het zwembad en in de waterige zon. Dat was het dan wat de vakantie betrof. Morgen weliswaar in feite nog een hele dag, maar die zal geen verdere avonturen meer brengen aangezien de tijd hard nodig is voor het bijwerken van deze blog, inpakken en... wegwezen!

Op het moment dat ik dit schrijf is het al zaterdag en bijna zo ver: nog even snel verbrand in de ochtendzon, daarna afgekoeld bij een kort maar zeer krachtig onweer dat de paden hier kortstondig in riviertjes veranderde. Straks de rest van de spullen in de koffers proppen, waarschijnlijk in Catania iets eten, auto inleveren en heel lang wachten. Over goed twaalf uur pakken we de eerste trein van Schiphol naar Hengelo!