25 juli: De rode aarde

Uitzicht vanaf het Terra Rossa appartementencomplex

We leven op dit moment twee dagen verder. Als je niet beter wist zou je kunnen denken dat het menselijk lichaam aan 30 graden gewend raakt en op een gegeven moment ophoudt signalen aan het brein door te geven dat dit geen weer is voor blanken. Ik kan natuurlijk niet met zekerheid zeggen dat dat niet zo is, maar wel dat dat moment nog niet aangebroken is. Ik ben bang dat er nog veel temperatuurgerelateerde tekst in deze blog terecht zal komen.

Zwembad: linksaf; appartement: rechtsaf

De rit van het vliegveld naar Taormina was weinig avontuurlijk. Pas aan het eind bleek dat het Nederlandse navigatiesysteem de weg in het plaatsje niet kende en me allerlei niet-bestaande weggetjes in wilde laten rijden. Wel meteen het hele centrum gezien: dat is net zo schilderachtig als in de brochure. Na een possje vruchteloos proberen bleek vervolgens dat ik mijn eigen zaakjes ook niet op orde had, aangezien de Via Don Giovanni di Bosco toch echt een andere is dan de Via Domgiovanni, al liggen ze dan ook in hetzelfde plaatsje. Na dat rechtgezet te hebben belandde ik, enkele onnavolgbare kronkels en een zeer smal en bochtig weggetje later, dan tenslotte toch bij het appartementencomplex, Terra Rossa, waar wij de komende twee weken zullen slijten.

De vorige lading Nederlanders had hun kamers nog niet verlaten, dus sleet ik wat tijd in de receptie, onder het genot van een internetverbinding. Aangezien die vorige lading Nederlanders, zich langzaamaan verzamelend in afwachting van het afhalende busje, in het vliegtuig naar huis moest dat op dat moment nog Elise naar Sicilië aan het brengen was, kon ik ze vertellen dat ze negentig, nee honderdtwintig minuten vertraagd zouden zijn. Dat wordt een latertje voor iedereen.

Tegen zevenen, een reeks laatste emails en een review verder, kon ik ons appartement betrekken. Schoon (weliswaar met enige zoekende mieren in de keuken) en uitgerust met het allernodigste, zoals waterkoker, koelkast en plafondventilator. Klein terrasje met een knoepert van een olijfboom pontificaal ervoor, helaas geen uitzicht dan op andere appartementen, wel zwembad op 15 meter. We zullen niet veel tijd binnen doorbrengen.

Het uitzicht vanuit hier is wonderschoon. Bij wijze van verkenning en om wat initiële boodschappen te doen en ook nog wat te eten te krijgen liep ik tegen achten richting zee. Dat zijn 262 neerwaartse treden tot de weg parallel aan de kust, dan nog een onbekend aantal tot de zee zelve; die heb ik voor deze avond gelaten voor wat ze waren, want een winkeltje en een restaurant waren alles wat ik op dat moment bliefde, en daarvoor waren geen verdere hoogtemeters nodig. Een goed uur later klauterde ik weer omhoog, in het donker inmiddels - een spaarzame lamp liet zien waar vermoedelijk treden waren. Elise was misschien inmiddels aan haar tussenstop in Palermo toe, maar ik na een goed gevulde reisdag aan bed + plafondventilator.