26 juli: En nu... vakantie!

It's the hard knock life ...

Ik had Elise ons kamernummer ge-appt of misschien wel ge-SMSt, en de deur opengelaten. Om half 4 stommelde ze dan eindelijk binnen. Geen uur om meer dan "fijn dat je er bent" te zeggen; pas na ontwaken gehoord dat ze tot de laatsten behoorde die door het busje werden gedropt, vandaar nog een uur later dan mijn meest pessimistische schatting.

Tot de schaarse essentialia die ik gisteravond nog even had aangeschaft hoorde in ieder geval koffie (van de oplossoort), zodat ik om 8:00 uur en E tegen 11:00 tenminste in deze levensbehoefte konden worden voorzien. Ontbijt moest nog even op zich laten wachten, omdat vast voedsel geen deel uitmaakte van de zaken die ik in het miniscule winkeltje had aangetroffen. Met een avondmaaltijd om 9:00 uur en de temperatuur zoals die is, houdt de eetlust zich gelukkig redelijk koest.

De situatie op deze eerste officiële vakantiedag was helaas een kopie van 2009: toen moest ik eerst nog "even" het proefschrift van Karl-Heinz Pennemann beoordelen, nu gold hetzelfde voor het proefschrift van Daniela Remenska. Geeft natuurlijk ernstig te denken dat de eerste gelegenheid die ik vind om een substantiele hoeveelheid tijd aan één stuk door een proefschrift te lezen een dag is die in de administratieve leugen van het tijdregistratiesysteem van de universiteit te boek staat als vakantiedag. Onder protest, zogezegd; maar ja, gebeloofd is gebeloofd.

Koffie is uiteindelijk toch niet genoeg om de dag mee door te komen, vandaar dat we tegen de middag de 262 treden omlaag aanvaardden en onderaan een broodje nuttigden. Gevolgd door een kabelbaantje omhoog naar het centrum van Taormina, om dat ook eens gedaan te hebben en daar de faciliteiten te inspecteren. De laatste etappe was weer een voettocht oomlaag, terug naar de rode aarde. Via de via, geen prettige weg; dat moet sneller (en leuker) kunnen, er zijn vast nog onontdekte trappen.

... for us

Op mij lagen nog ettelijke hoofdstukken te wachten. Elise besteedde de tijd nuttiger door de koelkast verder te vullen met levensmiddelen. Dat vergde een autorit naar een supermarkt een plaatsje verderop, Giardini di Naxos ("De Tuinen van Naxos" maak ik ervan, Naxos is op zijn beurt de naam van de oudste Griekse nederzetting op Sicilië). Een hele tour, ook al vanwege de zeer gebrekkige hulp die onze GPS biedt, zoals al eerder vermeld. Maar gelukkig kwam ze uiteindelijk terug met indrukwekkende hoeveelheden kaas, worst, olijven, druiven, wijn, kortom, alles wat je voor een geslaagde Italiaanse vakantie nodig hebt. Ik kon daar alleen een honderdtal gelezen pagina's en een verkoelende duik in het zwembad tegenover stellen.

Vanaf de belvedère, bij schemer

Aan alles komt een einde (alleen de worst heeft er twee), ook aan een proefschriftreviewactie. Tegen achten kon ik mijn "alea iacta est" uitspreken - liever had ik "eureka" gezegd, maar dat zou inhoudelijk helemaal nergens op slaan, en het onlosmakelijk daaraan verbonden naaktlopen zou waarschijnlijk ook niet op prijs worden gesteld. In ieder geval het moment waarop ook mijn vakantie dan toch echt definitief begon. Dat vierden we door opnieuw de tocht naar boven te aanvaarden, dit keer via een inderdaad nog niet eerder ontdekte trap van 308 treden die naar een prachtig belvédère voerde. Nog net op tijd boven om ook daadwerkelijk van dat uitzicht te genieten: tegen negenen begint het serieus te schemeren. Onder andere ontdekten we dat we gemakkelijk van hieruit het Italiaanse vasteland konden ontwaren, of in ieder geval de lichtjes daarop - een blik op de kaart later liet zien dat dat inderdaad best kan, afstand misschien 30 km.

Eten op de trap (lichteffecten verzorgd door telefooncamera)

Taormina is waarschijnlijk het meest touristische plekje van Sicilië, maar hoewel het er druk was (drukker dan vanochtend) deed het geen afbreuk aan de idyllica. We vonden een leuk eetplekje op een trap (!): zoals E te pas en te onpas zegt, je zet een struik en een tafeltje buiten en je hebt een gezellige eetplek. Werkt alleen in Italië. We nuttigden beiden een risotto, één visrijke en één -arme. Aanrader. De weg naar beneden leverde nog meer nieuwe trappen op. Daarna een klein spelletje, en een snelle aftocht naar de plafondventilator.