27 juli: Taormina bij hoog en bij laag

Teatro Antico, Taormina - wolkomfloerste Etna op de achtergrond

Doel van vandaag was om de directe omgeving te verkennen, te beginnen bij de oude Griekse restanten in het dorpje zelf, daarna een kasteel dat op een hoog boven het dorp uittorenende heuvel ligt en kennelijk ook op een respectabele leeftijd kan bogen.

Vanwege het volkomen gebrek aan aantrekkingskracht van een wandeling 300 meter omhoog (Castello, mijn schatting) in een temperatuur van >30 graden viel de keus snel op de auto. We waren vroeg genoeg om die ook even later weer kwijt te kunnen, en al snel togen we naar het oude Griekse amfitheater, het op één na grootste op Sicilië. Geef de Grieken een heuvel met geschikte hellinggraad en je krijgt een amfitheater. Het is een wetmatigheid: Hollander: molen; Egyptenaar: piramide; Griek: amfitheater. Deze was wel bijzonder bijzonder gesitueerd, met gelijktijdig zuidwaarts uitzicht op de kust en de Etna. We waren er beiden zo door gecharmeerd dat we onmiddellijk kaartjes kochten voor een live uitvoering van Don Giovanni. (Let wel: niet Domgiovanni en ook niet Di Bosco!) Uitvoering op 4 augustus 21:30; waarschijnlijk hebben we dan allang genoeg van het eiland dus hebben we iets om naar uit te kijken - en de begintijd biedt hoop op een aangename kijk- en luistertemperatuur.

Madonna della Rocca

Het tweede deel liep uit op een lichte teleurstelling aangezien het kasteel onbereikbaar bleek: de trap die de laatste 50 meter omhoog leidt vanaf de net iets lager gelegen Chiesa Madonna della Rocca was druk bezig gerestaureerd te worden. Ik kan er dus alleen uit tweede hand iets over zeggen: in ieder geval al in 902 als verdedigingswerk in gebruik bij een belegering door de Arabieren toen het even deel uitmaakte van het Byzantijnse rijk. (Sicilië is volgens mij door werkelijk alle aan de Middellandse zee grenzende landen wel eens bezet geweest.) Het heet dan ook wel Castello Saraceno. Maar de Madonna della Rocca zelf was ook een klein pareltje, hoewel van veel later datum (17e eeuw): gebouwd in een grot, die ook nu nog het plafond en een van de muren vormt.

Al met al goed dat we niet waren komen lopen, want dan was de teleurstelling allicht moeilijker te verkroppen geweest. Zoals de feiten nu lagen belette niets ons om ons heil nog een heuveltop hogerop te zoeken, in het dorpje Castelmola. Dit bestaat uit een plukje huizen dat op een van afstand bezien absurde manier op een heuvel, of zeg maar bergtop gekwakt is. De huizen hangen er zogezegd over de rand. Ik had het zaterdag al in de auto op weg van Catania naar T zien liggen en kon op dat moment mijn ogen niet geloven. Nu lag het binnen tufbereik, dus niet getreuzeld.

Castelmola

Zoals de naam natuurlijk al doet vermoeden, heeft ook Castelmola een kasteel. Jammer genoeg is daar nog minder over te vinden dan over het Castello Saraceno; zeg maar gerust niets. In ieder geval pietepeuterig klein, met een gestut muurtje en een slapend kanonnetje. De rest van het dorpje past daar goed bij. Wel meerdere hotels, Castelmola pikt een flinke schepel graan mee van Taormina kennelijk. Mooie plek, maar niet goed voor meer dan één nacht dunkt me. Van daaruit is het gevoel dat je op de top van de wereld leeft niet meer zo aanwezig. Wel een magnifiek uitzicht, onder meer op het eerder bezochte amfitheater (300 BC), de rotskerk (1700 AD) en het bijna bezochte saraceense kasteel (900 AD).

Theater, kasteel, kerk: Cultuur, oorlog, religie

Hoewel er even landinwaarts boven Castelmola nog weer een hogere bergtop prijkt, en er landen zijn waar zoiets zeker ook weer goed zou zijn geweest voor nog weer een kasteel, was het wat Taormina betrof hiermee basta. Misschien dat de altijd op de achtergrond aanwezige Etna daar iets mee te maken heeft: wat heeft het voor zin steeds hoger te bouwen als je daar toch niet tegenop kunt?

Slapend kanon in kasteel Castelmola

Op weg terug bleek dat we er goed aan hadden gedaan tijdig te vertrekken: het begon alweer aardig druk te worden op de zeer smalle wegen. Zie het als schouwspel en besef dat je alle tijd hebt, dan is rijden onder die omstandigheden een genoegen. Ander voordeel van onze matineuziteit: het was nog maar een uur of 2, prima moment voor een onderdompeling in het roodaardige zwembad. Boekje erbij, rond 4 uur worstje/kaasje erbij, het viel prima uit te houden.

Ons plan voor de dag was echter nog niet afgerond, en we wisten zowaar nog in de benen te komen voor de laatste etappe: een bezoekje aan het Isola Bella, een wat grandioze naam voor een kleine rotspunt die hier net voor de kust ligt en soms net wèl maar meestal net níet door een stukje strand met het vasteland (nou ja, Sicilië dus) verbonden is. Waaruit je zou kunnen concluderen dat er toch sprake is van getijden in de Middellandse zee, hoewel ik persoonlijk denk dat de wind hier meer mee te maken heeft. Hoe dat ook zij, dit keer daalden we na de al besproken 262 treden er nog eens 138 af tot zeeniveau. Helaas bleek het strand voornamelijk kiezel, hier en daar overgaand in gruis; het laatste materiaal troffen we aan na doorwaden van de 20 meter die op dat moment klein eiland en groter eiland scheidde, zodat er gelukkig toch nog even te liggen viel. Niet gerekend hadden we op het feit dat de oostkust van Sicilië al een flink stuk vóór zonsondergang in de schaduw komt te liggen, namelijk van de oostkust van Sicilië. Eigenlijk wel prima zo, na een paar uur zwembad was het toch wel verstandig eerst even de schade op te maken.

Vraag voor de lezers: wat betekent dit bord?

Onze bedoeling was ook om daar beneden een avondhap te nuttigen, maar dat bleek niet mee te vallen: te laat voor de strandgasten, te vroeg voor de stamgasten. Na even zoeken en de conflicterende eisen verzoenen vonden we een plekje, maar erg bevredigend was het niet. Het hoge Taormina heeft toch meer te bieden. Kan overigens best zijn dat het er beneden later op de avond weer wild aan toegaat, er stijgen diep in de nacht geluiden op die dat suggereren. De kabelbaan gaat tot 1:30 ('s nachts ja), daar zal het niet aan liggen. Dat soort tijden zitten er voor ons echter niet in: nog even een poging om bloggewijs niet al te ver achter te komen, daarna ging het licht uit.