29 juli: Assolamente niente

Niets

Dit was zo'n lange dag waarover je achteraf kort kunt zijn: he-le-maal niets gedaan. Vervolgens kan ik natuurlijk toch niet laten om in detail te beschrijven waaruit dat niets bestond...

Niets is: ontbijtje bestaande uit oploskoffie, fruitjoghurt, een knäckebröd met een stukje Italiaanse kaas. Verder niets: warmte en eetlust gaan niet samen.

Niets is: Elise met de auto naar boven brengen, omdat niets haar teveel is (vooral traplopen niet) en ze met alle liefde op zoek gaat naar een paar niet al te verschrikkelijke T-shirts voor mij - het is bepaald dat ik er daar te weinig van bij me heb. (Gisteren waren de Leonardo-da-Vinci-T-shirts alleen tot L verkrijgbaar, anders was deze expeditie niet nodig geweest.)

Niets is: aan het zwembad hangend twintig WordFeud-potjes opstarten, om mijn rating weer een beetje op peil te krijgen. Daar kan je vervolgens met gemak de rest van de dag mee zoet zijn.

Niets is: tussen de woorden door een boek helemaal uitlezen. (Raising Steam, de laatste van de helaas te vroeg overleden Pratchett, jammer genoeg niet bepaald zijn beste.) (Net nog even de waarheid van deze bewering gecheckt en gelezen dat er nog één boek posthuum zal verschijnen.)

Niets is: na terugkomst ven E (verrassend genoeg alleen T-shirts gekocht, en restaurantjes gescout) een zakje crackers met gedroogde tomaten soldaat maken.

Niets is: om het half uur het zwembad opzoeken voor koststondige verkoeling, en daarna de ligstoel verzetten omdat de schaduw alweer in volle zon is veranderd.

Al met al beviel niets goed.

Toen was het morgen geweest, en het was avond geweest: de vierde dag. Er moest alleen nog gegeten worden, maar hier kwam Elise's vanochtend opgedane expertise goed van pas. Nu toch maar lopend (voor Herman: 65 + 44 + 153 treden) waagden we ons in het avondlijk gedrang. De barre tocht omhoog werd verlevendigd door een heidebrandje op een berghelling direct voor onze neus, van deze afstand (een halve kilometer?) best indrukwekkend met metershoge vlammen en niet de minste neiging geblust te worden. Wat ze al niet doen om de toerist te vermaken! In het stadje hielpen steltlopers, levende standbeelden, een goed getroffen Captain Jack Sparrow en portretschilders het straatbeeld te ontsnappen aan de volkomen monotonie van schoenenwnkels, kledingwinkels, juweliers, tassenwinkels, brillenwinkels, make-up-winkels, en natuurlijk de onontbeerlijke souvenirwinkels, gelaterias en restaurants.

Het uiteindelijk gekozen restaurant onderscheidde qua aanbod zich in weinig van al die andere, maar bood wel uitzicht op een een pleintje (van de 9e april, ze zijn hier gek op data als straatnamen) met portretschilders in actie. Daar waren de prijzen vermoedelijk op aangepast, maar who cares? We vermaakten ons best en lieten het breed hangen. En zo kwam ook aan niets een einde.