25 juli 2015: Van de regen in de (zweet)drup

Nederland: Storm in Juli

Onze vakantie begint onder een vreemd gesternte. Op het moment van schrijven hangt Elise in de lucht, meer dan twee uur vertraagd, ergens tussen Amsterdam en Sicilië. Reden voor het oponthoud: Aeolus heeft zich in de maand vergist, of iemand heeft een zak wind open laten staan. Gejammer en geweeklaag: het regent, het is koud, is dit nu zomer? In ieder geval zorgen de weersomstandigheden ervoor dat E. hier vannacht rond 3 uur zal arriveren. Niet fijn.

En ik dan? Ben ik er dan al wèl? Inderdaad, een stuk eerder vandaag landde op Catania een vliegtuig uit Rome waarin een scherp observator mij had kunnen waarnemen. De TUI-transporter die straks Elise met nog twintig anderen diep in de nacht bij Terra Rossa, Taormina zal afzetten stond uiteraard op dat moment nog niet klaar, maar dat was ook helemaal niet de bedoeling: in plaats daarvan pikte ik de gereserveerde huurauto op en tufte, met hier en daar een TomTom-geïnspireerde omweg, door het dorre land naar de plaats van bestemming.

Tja, voor de derde keer in mijn leven voer ik een werkgerelateerde driepuntsvlucht uit. Schiphol - Malaga - Bordeaux - Schiphol telt misschien niet eens omdat ik eigenlijk gewoon twee retourtjes had geboekt, Schiphol - Malaga en Schiphol - Bordeaux, maar die gewoon niet helemaal heb uitgevoerd: beide vluchten hadden een overstap in Parijs, en daar ben ik dus inderdaad overgestapt, maar dan anders. Amsterdam - Nicosia - Dublin - Amsterdam was wel de meest bizarre van de drie, vooral omdat het verblijf in Ierland bijna korter was dan de ommelandse reis van Cyprus ernaartoe. En nu dus Schiphol - Rome - Catania - Schiphol, half werkgerelateerd maar, en voorsalsnog maar voor 2/3 uitgevoerd.

L'Aquila: Steigerkunst

Rome was het uitverkoren vliegveld omdat dat het dichtstbijzijnde is voor de eigenlijke bestemming: l'Aquila, gelegen op de rug van Italië, zo'n 700 meter boven Nieuw Amsterdams Peil. Waar het, in tegenstelling tot veel andere plaatsen in Italië, ook in de zomer redelijk koel pleegt te zijn: een half uurtje rijden er vandaan zijn skigebieden die tot in April open zijn. Maar waar de aarde ook een paar keer per eeuw nogal akelig kan beven. De laatste keer in 2009. Nou, dat is niemand van de conferentiegangers ontgaan: behalve in Berlijn, in de tijd dat daar de regering na de Wende weer haar intrek nam, heb ik nog nooit ergens zoveel hijskranen op een kluitje gezien. Maar het treurige was dat er eigenlijk nog tien keer zoveel nodig zullen zijn om echt orde op zaken te stellen: in het centrum geen gebouw dat niet hevig gestut wordt, ingepakt is in steigers en duidelijk onbewoonbaar. En inderdaad ook onbewoond: het hele centrum is verlaten, het is een spookstad die alleen 's avonds een beetje tot leven komt als de jeugd van l'Aquila, die toch ook iets moet, over de Corso Vittoria Emanuelle flaneert op weg naar de twee bars die daar open zijn, of op weg naar de Piazza del Duomo waar één ijscostandje open is dat de hele stad voorziet.

No smoking, please!

Maar goed, dat was werk, en dit is een vakantieblog. Ik wil alleen nog even vermelden dat de daar naar verluidt gebruikelijke koelte ver te zoeken was: geen dag waarop de 30 graden niet werd gepasseerd. Sicilië was kouder, werd me verteld. Enige pluspunt (of is minpunt hier beter op z'n plaats?) was dat het 's nachts wel prettig afkoelde. Vanochtend dus in de relatieve koelte de taxi naar de bus genomen, de bus naar het vliegveld, en het vliegtuig naar Catania, Sicilië. Om in stijl te blijven deed de airco van het vliegtuig zo z'n best dat hij onmiskenbare wolken condens uitstootte. Schijnt een feature van de Airbus A-320 te zijn.

Car By Sicily

Sicilië: op naar de huurauto. Een paar weken geleden een komkommertijdartikel over de onbetrouwbaarheid van autoverhuurbedrijven. Sicily By Car werd met name genoemd. Laten we daar nu toevallig net bij terecht gekomen zijn, via een tussenpersoon weliswaar die nu juist weer in hetzelfde artikel lof werd toegezwaaid. We zullen het zien: de dubieuze praktijken spelen zich vooral bij het inleveren af, wanneer allerlei krassen worden geconstateerd die de huurder veroorzaakt zou hebben, of de volle tank toch niet voor vol wordt aangezien. Voor nu kan ik alleen zeggen dat ik de auto bekrast heb meegekregen, wel volgetankt, met een losse GPS die op het oog aan vervanging toe is, en zoals ik later merkte, wat kaart betreft ook. Krassen die in ieder geval door niemand zijn genoteerd, want ik kreeg de sleutel in de hand gedrukt, mocht het barrel zelf opzoeken en er zo mee wegrijden.