31 juli: Ancora niente

Een gezel in de familie

Na alle actie van gisteren weer hoog tijd voor een dag van niks. Zo blijft er nog wat over voor week 2. En niet onbelangrijk, zo raak ik niet tever achter met deze blog. (Want het moge duidelijk zijn, vakantie vieren doe je niet voor nu maar voor later, om met weemoed aan terug te denken - en daarvoor is het noodzakelijk de geauthoriseerde versie van de waarheid zo snel mogelijk in bits en bytes vast te leggen.)

Hier zou misschien het ironieteken op zijn plaats zijn, maar gij, lezers en lezeressen van deze blog, hebt zoiets gelukkig niet nodig. Dit in tegenstelling tot mijn studenten, zoals ik afgelopen kwartiel merkte toen een ironisch bedoelde email-boodschap tot tamelijk boze reacties leidde.

Over studenten gesproken: Willem-Jan zit sinds vanmiddag even tussen twee studies: Bachelor keurig afgerond (vóór 1 augustus: belangrijk!), Master begint per 1 september.

Ik dwaal af, omdat er over vandaag weinig te vertellen valt, tenminste het gedeelte tot 19:00 uur. Ik ben het snelst klaar als ik het verschil beschrijf met eergisteren: een delta, in Informatica-jargon.

• Elise ging vandaag geen boodschappen doen.
• Ik heb niet alleen WordFeud gespeeld maar ook blog geschreven.
• Het gelezen boek (maar bij lange na niet uitgelezen, in feite nog nauwelijks begonnen) was een ander: Reamde, van Neil Stephenson. Zó dik (en slecht gelijmd) dat de pagina's bij bladzijde 10 al los beginnen te laten. Dat bevordert de leesvreugde niet.
• Het was zo goed als windstil. We hebben bij het zwembad een poging tot spelletje gedaan, tot het toch een beetje begon te waaien en de Kolonisten-van-Catan-kaartjes weggeblazen werden. Jammer, ik stond op winnen.
• De wind was een voorbode voor een kort onweer, dat zich overigens uitsluitend op zee voltrok. Ik denk dat Dame Etna vandaag niet zo'n goede bui had - vanuit ons appartement net niet te zien, maar daar kwamen de wolken wel vandaan.
• Het brandje 's avonds was op een andere bergtop.

Aan de blog!

Tussen het voorlaatste  item (19:00 uur) en het laatste (23:00 uur) bevond zich dan toch nog een vermeldenswaardig avontuurtje, dat begon met een idee van Elise om nu eens niet in Taormina te gaan eten, maar in een ander stadje (op rijdafstand): namelijk Savoca, door onze reisgids geïdentificeerd als plaats waar (een deel van) The Godfather is opgenomen. Ik heb altijd gedacht dat dat daadwerkelijk in Corleone was, maar nee. Savoca (klemtoon op de eerste a) ligt hier maar 20 km vandaan, iets noordelijker en iets landinwaarts.

Onze TomTom, waarover ik me al eerder negatief heb uitgelaten, bleek heel aparte ideeën te hebben over de snelste weg naar Savoca. Het begon ermee dat we na een onschuldig stuk kustweg de aanwijzing kregen rechtaf te gaan waar geen afslag was, tenminste geen gelijkvoerse: de weg die de onze kruiste, en waarvan het aannemelijk was dat we die moesten volgen, lag zo'n tien meter hoger. Dat redt onze Citroën niet; dus maar rechtsomkeert en via een meer geëigende route de bedoelde weg op. Even later werd het nog spannender: we werden kleinere en kleinere weggetjes opgestuurd, tot we voor een pad stonden dat met de beste wil van de wereld niet meer verhard kon worden genoemd, maar wel erg smal, steil en bochtig. Tom en zijn tweelingbroer volhardden in het wijzen van juist die weg, en waren geen van beiden op andere gedachten te brengen.

Interrottaweg

Er restte weinig anders dan in de invallende schemering een eindje terug te rijden en een lokalo te vragen hoe we het beste naar Savoca kwamen. Het antwoord liet niets aan duidelijkheid te wensen over: die weg daar, dan sempre dritto. Goed, wij sempre dritto, ons niets aantrekkend van een hek met een bord: "strada interrotta". Niets mee te maken, wij reden hier met de authoriteit van een lokale expert, die interrupties waren natuurlijk de gaten over de halve weg die we al snel tegenkwamen. Of... nou... houdt de weg daar op? Is dat een steenlawine dwars over de weg? Ehh... ja, daar lijkt het wel erg op. Dat heeft bar weinig meer met strada te maken.

Het heeft niet bijster veel zin te speculeren of onze lokalo al drie jaar zijn dorp niet uitgekomen is (mijn schatting van de leeftijd van deze aardverschuiving) of ons domme toeristen voor de gek wilde houden. We keerden andermaal om, reden nu helemaal terug naar de kust en namen een eindje verderop de normale weg, die overigens ook best fatsoenlijk bewegwijzerd bleek te zijn, met bordjes "Savoca: Het Mooiste Dorp van Sicilië". Vanwege het inmiddels defintief ingevallen duister viel dat voor ons helaas niet meer te controleren toen we er tien haarspeldbochten later aankwamen. We waren allang blij dat we zonder verdere avonturen een open restaurant vonden in het nogal uitgestorven aandoende dorp. Een Tagliatelle Venkel respectievelijk Lasagne al Forno later namen we snel de benen naar ons eigen, nooit uitgestorven Taormina.